Interview Section (1)

ဒီက႑မွာ၊ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္ၿမန္မာလူငယ္၊ လူရြယ္ေတြရဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳအေၿခအေနေတြကို၊ ေရးသားသြားဖို႔ ရွိပါတယ္။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ NHK ေရဒီယို ဂ်ပန္ ၿမန္မာ ဌာနမွာ Announcer လုပ္ေနတဲ့ မသန္းသန္းခင္ ကို၊ သူ႔ရဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ မွာ၊ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို၊ ေမးေတာ့၊ မသန္းသန္းခင္ က၊ ဒီလိုေၿပာၿပပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ မသန္းသန္းခင္ ရဲ့ ခြင့္ၿပဳခ်က္ၿဖင့္၊ သူေရးသားထားေသာ၊ စာကို၊ ေဖာ္ၿပပါသည္။ Blogger ရဲ့အေတြးအေခၚေတြလံုး၀မပါ၀င္ပါ။)

ၿမန္မာႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသားအားလံုး မဂၤလာပါရွင္---
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံအေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ပီး၊ သန္း သိတာေလးေတြ ကို၊ ေရးေပးပါလားဆိုၿပီး၊ ေၿပာလာတာနဲ႔ သန္းသိတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ေၿပာၿပေပးမယ္ေနာ္။ သန္းက၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကစၿပီး၊ ဂ်ပန္မွာ ပညာသင္ရင္း အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ ပထမဦးဆံုး၊ ဂ်ပန္ကို၊ ေရာက္ခါစက၊ ေတာ္ေတာ္ၾကီးစိတ္ညစ္ခဲ့ရတယ္။ ဂ်ပန္မွာက၊ ဘာပစည္းမဆိုေစ်းၾကီးလွတယ္။ ေက်ာင္းလခလည္းေစ်းၾကီးတယ္။ အိမ္လခ လည္းေစ်းၾကီးတယ္။ ရထားခ၊ ကားခ၊ ထမင္းဖိုး၊ အ၀တ္အစား၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့ေနာ္။ ဂ်ပန္မွာက၊ လူတိုင္းက ႏိုင္ငံၿခားသားဆိုရင္ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားၾကတာေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ရထားစီးတဲ့ အခါတိုင္း ၊ လူေတြက ႏိုင္ငံၿခားဘာသာစကား ေၿပာေနတဲ့ သူဆိုရင္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုၾကည့္ၾကတာေလ။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းလည္း၊ ၁ ေယာက္ နဲ႔ ၁ ေယာက္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ဆိုသလိုဘဲ၊ ေကာင္းတဲ့ပစည္းေတြကိုင္၊ ေစ်းၾကီးတဲ့ နာမည္ၾကီးတဲ့ အ၀တ္အစား၊ လက္ကိုင္အိတ္၊ ဖိနပ္၊ လက္
၀တ္လက္စား၊ နာရီ၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၀ယ္ၾက သံုးၾကတာေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္၊ ရထားစီးတဲ့ အခါတိုင္း၊ တန္ဖိုးသက္သာတဲ့ အ၀တ္အစား၊ ပစည္းေတြ ၀တ္တဲ့သူဆိုရင္၊ မ်က္ႏွာငယ္ရတယ္။ ဥပမာ၊ သန္းက၊ ဂ်ပန္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမွာ၊ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက၊ ကုမၼဏီတခုမွာ၊ အလုပ္ေလ်ာက္ဖို႔ သြားခဲ့တယ္။ ကုမၼဏီပိုင္ရွင္က၊ ခ်က္ခ်င္းဘဲ၊ ဒီအ၀တ္အစားမ်ဳိးနဲ႔ဆိုရင္၊ သူ႔ရဲ့ ကုမၼဏီမွာအလုပ္မခန္႔ႏိုင္ဘူးလို႔ ေၿပာခဲ့တယ္ေလ။
ဂ်ပန္မွာက၊ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္၊ ေနရာေပၚမူတည္ၿပီး၊ ၀တ္ခြင့္မရွိတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ဳိးဆိုတာရွိတယ္။ ဒီမွာက၊ ကုမၼဏီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာက၊ အမ်ဳိးသားဆိုရင္၊ Suit နဲ႔ ရွပ္အက်ၤီ၊ Necktile တပ္ရတယ္။ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး အရွည္ထားခြင့္မရွိဘူး။ ဆံပင္အရွည္ထားခြင့္ မရွိဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ အလုပ္တက္ခြင့္မရွိဘူး။ အမ်ဳိးသမီးဆိုရင္၊ အေကာင္းဆံုးက စကဒ္ နဲ႔ Suit ကို၀တ္ရတယ္။ တခ်ဳိ႕ကုမၼဏီေတြမွာက၊ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ Suit ဆိုရင္လက္ခံတဲ့ ေနရာရွိတယ္။ စေတာ့ကင္ (Stocking)၀တ္ရတယ္။ အ၀တ္အစားရဲ့အေရာင္က၊ အနက္၊ နက္ၿပာ၊ ေခ်ာကလက္၊ အသားေရာင္ေတြကို ၀တ္ရင္ပိုေကာင္းတယ္။ သန္းလုပ္ခဲ့တဲ့ကုမၼဏီမွာ၊ ပိုင္ရွင္က၊ တနလၤာေန႔ က ေသာၾကာေန႔ထိကို၊ စကဒ္နဲ႔ Suit ၀တ္ခုိင္းတယ္။ ဖိနပ္အနက္ေရာင္၊ လက္ကိုင္အိတ္ အနက္ေရာင္ ကိုင္ရတယ္။ တနလၤာေန႔ ကေသာၾကာေန႔ထိ၊ ၀တ္တဲ့ Suit နဲ႔ ဖိနပ္၊ အိတ္ေတြဟာ၊ လံုး၀မတူေစရဘူး။ စေနေန႔ ၁ ရက္ဘဲ၊ ေဘာင္းဘီရွည္ေပး၀တ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သန္းက အဲဒီကုမၼဏီမွာ ၁ ႏွစ္စာခ်ဳပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ခဲ့တာ၊ ရတဲ့လစာအားလံုး၊ အ၀တ္အစားဖိုးနဲ႔ ေလာက္ေတာင္မေလာက္ခဲ့ဘူး။ ပိုင္ရွင္က၊ အလုပ္မ၀င္ခင္ေန႔မွာ၊ သူကိုယ္တိုင္ သန္းကို၊ ကုမၼဏီနားမွာ ရွိတဲ့ ဆိုင္ကို ေခၚသြားၿပီး၊ ရုံးတက္မယ့္ေန႔မွာ ၀တ္ရမယ့္၊ Suit ေတြကို ေရြးၿပီး၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ လကုန္တဲ့အခါတိုင္း၊ သန္းရဲ့ လစာထဲက ႏွဳတ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္၊ မနက္ ၉ နာရီ က၊ ညေန ၆ နာရီအထိ၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္လို႔ ရတဲ့ လစာက၊ ရုံးတက္ဖို႔ ၀ယ္ရတဲ့ Suit ဖိုးနဲ႔ကုန္သြားေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သန္းမွာ၊ စားစရာ၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္၊ ဒီအလုပ္ကို မိတ္ဆက္ေပးတဲ့၊ သန္းရဲ့ ဆရာရဲ့ မ်က္ႏွာကိုေထာက္ရတာမို႔လို႔၊ ပထမ ကတိေပးထားတဲ့ ၁ ႏွစ္ကိုေတာ့၊ သည္းခံၿပီးၾကိဳးစားလုပ္ခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန္းက ပင္ပန္းခဲ့တာေတြကေတာ့၊ ေၿပာၿပရရင္၊ အားလံုးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ကုန္ၾကမွာစိုးလို႔၊ မေၿပာၿပေတာ့ဘူးေနာ္။ အဲဒီတုန္းကဆိုရင္၊ မနက္တိုင္း
ရုံုးကိုမသြားခ်င္ခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ သန္းရဲ့ေဖေဖ က၊ ကိုယ္ေပးထားတဲ့ကတိ ၁ ခုကို၊ ေသတဲ့အထိမဖ်က္ရဘူး။ ကတိဆိုတာ၊ တည္မွဘဲေကာင္းတာ ဆိုၿပီးငယ္ငယ္ကေလးထဲက ေၿပာၿပခဲ့တာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္ကိုေတာ့၊ ၾကိဳးစားခဲ့တာေပါ့။ ၁ ႏွစ္လည္းၿပည့္ေရာ၊ ပိုင္ရွင္က သေဘာက်ၿပီး၊ လခေတြ အမ်ားၾကီးတိုးေပးေပမယ့္၊ သန္းက ဆက္မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုၿပီးၿငင္းခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့၊ သန္းရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေလးတခုအၿဖစ္နဲ႔သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါ။ ပုိင္ရွင္ကေတာ့၊ သူက သန္းကို ဒီ ၁ႏွစ္ထဲမွာ၊ အလုပ္ကိစ အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုတတ္ေအာင္သင္ထားေပးၿပီးမွ၊ အလုပ္ကထြက္မယ္ဆိုေတာ့၊ စိတ္ေတြဆိုးၿပီး ဆူေတာ့တာဘဲေလ။
သန္းအေနနဲ႔ အလုပ္တခုကို၊ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔လုပ္ခ်င္တာ။ ဒါေပမယ့္ ပိုင္ရွင္အမ်ဳိးသမီးက၊ အပ်ဳိၾကီးလည္းၿဖစ္၊ ေဒါသကလည္းၾကီးဆိုေတာ့၊ ေန႔တိုင္းရုံးမွာဆိုရင္၊ ၀န္ထမ္းတိုင္းက၊ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန႔္နဲ႔ အလုပ္ကို လုပ္ေနရတာ။ ဘယ္ေတာ့ စိတ္ဆိုးၿပီးထေအာ္မလဲဆိုတာကို၊ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ေလ။ စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဂ်ပန္မွာက၊ အလုပ္ကေန ထြက္မယ္ဆိုရင္လည္း၊ အနည္းဆံုး ၁ လေလာက္ၾကိဳၿပီး အရာရွိဆီမွာ စာတင္ရတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္မို႔၊ ဘယ္ေတာ့က်ရင္ အလုပ္ထြက္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေရးၿပီးေတာ့ေၿပာၿပရတယ္။ သန္းရဲ့အေတြ႔အၾကံဳေလးကို ဖတ္ၿပီးေတာ့၊ ဘယ္လို ခံစားရတယ္ဆိုတာလည္းေၿပာၿပအံုးေနာ္။ ဒီေန႔ ဒီရက္အထိ၊ သန္းအတြက္ ကေတာ့၊ ဘယ္ေနရာမွာ၊ ဘာအလုပ္ကိုဘဲလုပ္လုပ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ဘဲ ေတြ႔ေတြ႔၊ ေန႔တိုင္းအေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးရတယ္။ ပညာလည္းရတယ္ေလ။ ေနာင္လည္းဒီထက္ပိုၿပီး၊ ေလ့လာရမယ့္ပညာေတြ အမ်ားၾကီးဘဲက်န္ေသးတယ္ေနာ္။ သန္းလည္းၾကိဳးစားပါ့မယ္။ အားလံုးလည္းၾကိဳးစားပါေနာ္။
အားလံုး--- အားလံုး ကို ခင္တတ္တဲ့----

သန္းသန္း
၃၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇

တခါတုန္းက-------ေရဆင္းမွာ(၃)

ကြ်န္ေတာ့္၊ partner ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန႔က၊ အသားၿဖဴၿဖဴ၊ လူပံုက ႏုႏု နဲ႔ ၊ အသက္သိပ္မၾကီးဘူးထင္ရတဲ့၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႔တာနဲ႔၊ partner က၊ ေဟ့ေကာင္၊ မင္းဘယ္ၿမိဳ႔ကလည္း၊ ဘာလဲနဲ႔ သြားေမးတယ္တဲ့။ အဲလိုလဲေမးလိုက္ေရာ၊ အဲဒီလူ ရဲ့ ေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ စားပြဲထိုးမွွဴးဦးၾကာညြန္႔က၊ "ေဟ့ေကာင္၊ ဒါေက်ာင္းသားမဟုတ္ဘူး၊ ဆရာကြ" လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့မွ၊ "ဟာ---ဟုတ္လား၊ဆရာ၊ ကြ်န္ေတာ္မသိလို႔ပါ၊" ဆိုပီးေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၊ က အဲလိုမ်ဳိးပါ။ ဒါနဲ႔ ေစာေစာကစကားၿပန္ဆက္ရအံုးမယ္။ Mass Meeting လုပ္ၿပီး၊ အေဆာင္ေတြရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသာေတြရဲ့ welfares ေတြလုပ္ဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြထဲက၊ အေဆာင္အတြင္းေရးမွဴးနဲ႔ အေဆာင္ EC ေတြ ေရြးၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေက်ာင္းသားကို၊ ေရြးမယ္ဆိုတာ မဲေပးၾကျပီး၊ မဲအမ်ားဆံုးရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို၊ ေရြးခ်ယ္ၾကရတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ့
ေရြးခ်ယ္မဳွမွာေတာင္၊ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းက်က် နဲ႔ ေရြးႏိုင္တာကို၊ ဒါကိုၾကည့္ရုံနဲ႔ ကို သိႏိုင္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ EC အလုပ္အမွဳေဆာင္ေတြေရြးၿပီးသြားေတာ့၊ အဲဒီထဲကမွ အေဆာင္အတြင္းေရးမွဴးေရြးၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ သစ္ဆံုေဆာင္အတြင္းေရးမွဴးကေတာ့၊ ကိုေတဇ၀င္းကို၊ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အေဆာင္သာယာေရးေကာ္မတီမွာ၊ နာယကအေနနဲ႔ ပါေမာကၡ တေယာက္ကို၊ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအဖြဲ႔ က
ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ဥကၠဌကေတာ့၊ အေဆာင္မွဴးၿဖစ္ၿပီးေတာ့၊ အဖြဲ႔၀င္ေတြက၊ အေဆာင္နည္းၿပေတြနဲ႔၊ ေက်ာင္းသားေတြ ၿဖစ္ပါတယ္။ ပထမႏွစ္အတြက္ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ အေဆာင္သာယာေရးေကာ္မတီ၀င္ေတြနဲ႔
အေဆာင္အတြင္းေရးမွဴးေတြရဲ့တာ၀န္ေတြက၊ အေဆာင္မွာ၊ အခမ္းအနားက်င္းပတာတို႔၊ ပြဲလမ္းသဘင္တို႔ က်င္းပတာတို႔၊ အားကစားပြဲေတြက်င္းပတာတို႔၊ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္တာတို႔၊ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ၊ အေဆာင္နဲ႔သက္ဆို္င္တဲ့ကိစေတြမွာဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ေပးၾကရတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့၊ ကိုေတဇ
၀င္းဟာ၊ ေအးေဆးတိက်ၿပီး၊ အရာရာကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔လုပ္ကိုင္တတ္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့
ေရြးခ်ယ္မွဳကမွန္တယ္လို႔ေၿပာရပါမယ္။ ပထမႏွစ္က၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ၿပီးေၿမာက္သြားၿပီး၊ သစ္ဆံုေဆာင္ မွာ၊ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတဟာ၊ ညီအကိုခင္မင္မွဳ ေတြရခဲ့ၾကတာပါ။ အခုဒီအခ်ိန္မွာ၊ ကြ်န္ေတာ္ဟာ၊ မေတြ႔တာၾကာၿပီၿဖစ္ေနတဲ့၊ တခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကိုၿပန္ေတြ႕ၿပီး၊ စကားေတြ၀ိုင္းဖြဲ႔လို႔၊ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာတုန္းကလို၊ ၿပန္ေၿပာခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြၿဖစ္ေနမိပါတယ္။
ဆက္ပါဦးမည္------

JJ/WBGSP Scholarship Opportunity for Myanmar Students

The Scholarship Program and the Fellowships Program are vehicles for knowledge sharing and capacity building in the developing world. The Programs provide opportunities for graduate studies leading to master's degree in development-related fields for mid-career professionals from the World Bank member countries, eligible to borrow. WBI supplements its training programs through the management of the following two programs:
• The Robert S. McNamara Fellowships Program (RSM Fellowships), co-sponsored by the World Bank and Princeton University.

• The Joint Japan/World Bank Graduate Scholarship Program (JJ/WBGSP), solely sponsored by the Government of Japan.
Interested in applying for a scholarship?
For the JJ/WBGSP go to either the Regular Program or the Partnership Programs. For the Robert S. McNamara Fellowships Program go to the Princeton University website. To apply check the eligibility criteria

This post is cited from World Bank Scholarship Program.

တခါတုန္းက-----ေရဆင္းမွာ(၃)

ေရဆင္းေက်ာင္းသားဘ၀က၊ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ၿပည့္လို႔ေနပါတယ္။ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားအၿဖစ္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ပထမဆံုး Mass Meeting ကိုလုပ္ေတာ့၊ ေက်ာင္းသားေတြ စားဖိုေဆာင္မွာစုၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔က်မွဘဲ၊ Hall Tutor ဆိုသူေတြကို၊ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးေတြ႔ဘူးပါေတာ့တယ္။ တစ္ေယာက္က၊ ဦးေက်ာ္ေငြ--သူကမံုရြာသား။ ေနာက္တေယာက္ က၊ ဦးခ်စ္သန္း၊ သူက ေတာ့၊ ပဲခူးသား။ hall tutor ဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ partner ရဲ့ ရယ္စရာအၿဖစ္အပ်က္ေလး ေၿပာရအံုးမယ္။ သူၿပန္ေၿပာၿပလို႔ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ တာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္၊ partner ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန႔က၊ အသားၿဖဴၿဖဴ၊ လူပံုက ႏုႏု နဲ႔ ၊ အသက္သိပ္မၾကီးဘူးထင္ရတဲ့၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႔တာနဲ႔၊ partner က၊ ေဟ့ေကာင္၊ မင္းဘယ္ၿမိဳ႔ကလည္း၊ ဘာလဲနဲ႔ သြားေမးတယ္တဲ့။ အဲလိုလဲေမးလိုက္ေရာ၊ အဲဒီလူ ရဲ့ ေဘးနားမွာရပ္ေန

တခါတုန္းက------ေရဆင္းမွာ(၂)

မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ထိုးေတာ့၊ ေဖေဖနဲ႔ အတူ အေဆာင္ဘက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ေတာင္ဘက္ေဆာင္၊ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ဘက္ အေပၚထပ္က၊ halltutorေဘးကအခန္းမွာေနခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကိုဆရာ့ကို ေၿပာေတာ့၊ ဆရာက၊ အဲဒီအခန္းမွာ၊ ေက်ာင္းသားတေယာက္

ဦးထားပီလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းသားကို၊ ေၿပာပီး၊ အတူေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊ ေနပါလို႔ ေၿပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔

ကြ်န္ေတာ္လည္း၊ ေတာင္ဘက္ေဆာင္အေပၚထပ္ကိုတက္ပီး၊ hall tutor ေဘးကအခန္းကို သြားပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ

ေတာသားလိုလို၊ အသားမဲမဲ၊ ေၿခသန္းေလးေတြမွာ၊ အပိုေလးေတြပါတဲ့၊ ေက်ာင္းသားကိုေတြ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္

အသက္နဲနဲ ၾကီးပံုေပါက္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္က၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္၊ ဘယ္သူၿဖစ္ေၾကာင္းမိတ္ဆက္လိုက္ပီး၊ ဒီအခန္းမွာ

အတူေနခ်င္တယ္လို႔ေၿပာလိုက္ပါတယ္။အဲလိုေၿပာေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို နဲနဲ အကဲခတ္လိုက္ပီး၊ ေနခ်င္ရင္ေနေလလို႔

ေၿပာလိုက္ေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ္လည္းေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္မွာ၊ ပထမဦးဆံုးသူငယ္ခ်င္းစရလိုက္လို႔ပါ။

သူ႔နာမည္ က ဆန္း၀င္းပါ။ သူဟာ၊ကြ်န္ေတာ္ဘြဲ႔ရတဲ့ အထိ အဲဒီအခန္းမွာတေလ်ာက္လံုးေနခဲ့တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ့္room partner ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခင္မင္ဖို႔ အရမ္းေကာင္းသူ တေယာက္ပါ။ သူ႔ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ခြင္ ၁၀၀ ၊ ဆန္း၀င္းလို႔၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ က

စပီးေနာက္ပီး ေခၚၾကပါတယ္။ ဒီလို ေခၚရတဲ့ အေၾကာင္းကို၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ဆက္ပီးေရးပါ့မယ္။

သူကေတာင္ၾကီးသားပါ။ သူ႕ကိုသူ၊ ခြန္ဆန္း၀င္းဆိုပီး လည္းမိတ္ဆက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္အဲဒီေန႔မွာဘဲ၊ နယ္စံု က လာၾကတဲ့ တၿခားေက်ာင္းသားေတြလည္းေရာက္လာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းလည္း

ရပီဘဲ ဆိုပီး၊ ေဖေဖက ရန္ကုန္ကို ၿပန္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ေနတဲ့ အခန္းရဲ့ ေနာက္ဘက္ ေက်ာခ်င္းကပ္ အခန္း ကို၊ ေနတဲ့

ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့၊ မြန္ၿပည္နယ္က လာၾကတာပါ။ တစ္ေယာက္က၊ မုဒံုက-- သူ႔နာမည္က ေက်ာ္ေအာင္ႏိုင္ပါ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ က ေမာ္လၿမိဳင္က၊ သူ႔နာမည္က မင္းေအာင္သိန္းပါ။ စကားမဆက္ေၿပာရအံုးမယ္။ ေရဆင္းက အေဆာင္ေတြရဲ့ အခန္းေတြက တဖက္ခန္း ကစကားေၿပာတာ တဖက္ခန္းက ၾကားေနရပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့၊ အခန္းနံရံေတြေအာက္ပိုင္းမွာ၊

အုတ္နံရံ ၿခားေနေပမယ့္၊ အေပၚဘက္မွာ သစ္သားတန္းေတြဘဲ ရုိက္ထားပါတယ္။ ဒီေတာ့ တခန္းခန္းက စကားေၿပာေနရင္၊ က်န္တဲ့

ေက်ာခ်င္းကပ္ အခန္း ၂ ခန္းေလာက္က ၾကားေနရတာပါ။ ေဘးခ်င္းကပ္အခန္းေတြ ကအုတ္နံရံေတြ ၿခားေနတာမို႔လို႔ သိပ္မၾကားရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ညေနေလာက္က်ေတာ့၊ ေက်ာင္းသားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (မွတ္မိသေလာက္ အေယာက္ ၂၀)ေလာက္ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မိတ္္ဆက္ပီး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ရဲ့ ခ်စ္စရာ အေလ့အထတခုပါ။ ကိုယ္နဲ႔ အခုမွ စပီးသိေပမယ့္၊ သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ခင္မင္ဖို႔ရာ လြယ္ကူလွပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ၿမန္မာေတြ ရဲ့ ဓေလ့စရုိက္အတိုင္း၊ ေယာက်ာ္းေလး ၄ ၅ ေယာက္ထက္ပိုပီး စုမိပီ ဆိုေတာ့၊ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေၿပာရင္း၊ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ က ၊ တခုခု သြားေသာက္ရေအာင္ကြာလို႔ စပီး စကားေခၚလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တေယာက္ တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းပီး ၊ ဟိုဟာေသာက္ခ်င္၊ ဒီဟာေသာက္ခ်င္ေၿပာရင္း ကေန၊ ေနာက္ဆံုး သေဘာတူညီခ်က္တခု ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အဲဒါရမယ့္ေနရာကို၊ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

Japan AYF Scholarship Opportunity for Myanmar Students

ၤFeature of the AYF scholarship program
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#1

Field of study
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#2

Qualification
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#3

Terms of Scholarship
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#4

Scholarship Benefits during Preparatory Course http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#5

Selection
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#6

Application Procedure
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#7

Notes
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm#8

Schedule for 2008 Students
http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2974541801533361382

Download the AYF Information 2008 Document http://www.asiaseed.org/ayfj/documents/ayfinfo2008.doc

Link;
http://www.asiaseed.org/ayfj/info/info_A3.htm

To read and write a Myanmar blog

To read and write a Myanmar blog, you have to do the following steps;
(1) download Alpha Zawgyi Unicode here

http://www.alpha.com.mm/blogday/index.html

(2) Just follow the instruction to install
(3) After installing it, you have to restart your computer
(4) Now it is ready to read and write in Myanmar Language
(5) But you will see some keypads have been little changed
(6) You can solve that problem by changing your computer language
For instance, if your computer system is Japaneses windows, you can
change to original Japanese windows, You just choose En to Jp in the below
menu line. If you want to type in Myanmar language, you just choose En and
Alpha Zawgyi blog keyboard in the below menu bar.